Svetlane

Terwijl voor de wereld om haar heen persvrijheid en propaganda hetzelfde betekenen, waagt deze Russische schone lijf en leven om ons een kijkje te gunnen in haar spannende bestaan!  From Russia with love: Svetlane

27-11-2012

Mijn hakken tikken zachtjes op de grijze tegels van de stoep. Verder is het doodstil, ik blijf even staan en kijk om me heen. Wat zal “Het Kantoor” van me willen? Het was belangrijk had Putjanov gezegd, het had haast en het was strict geheim. Ik had gelachen, het was een ironische lach geweest. Ik lach nooit, niemand lacht hier ooit. De grijze sombere straten van deze corrupte stad zuigen alle vrolijkheid uit de mensen. Strict geheim, mijn hele tweede baan is strict geheim. Maar hoe meer benadrukt wordt dat iets geheim is hoe meer erover gepraat wordt.
Het is  dinsdag, niet mijn favoriete dag. Normaal gesproken sta ik op dinsdag heel de dag in de winkel van mijn ouders me te vervelen. Er komt nooit iemand maar de zaak sluiten is uitgesloten. Bovendien is er van winst maken geen sprake, al liep het hier elke dag vol met mensen. Die communistische bende zal wel weer iets verzinnen om mijn ouders te beroven. Maar goed, ik dwaal af. Het is dus dinsdag, alleen een beetje een andere dinsdag dan normaal. Ik loop door de verlaten straten van Moskou. Wat wil je, het is 6 uur in de ochtend en steenkoud.
Terwijl ik het nu nog lege Rode Plein oversteek bedenk ik me wanneer ik hier voor het laatst liep. Ik was net 16 geworden en mijn opa had me mee genomen voor een wandeling. Midden op het Rode Plein stonden we stil. “Zie je dat gebouw?” zei hij, wijzend in de richting van het Kremlin “Ken je dat gebouw?”. Wat was dat nou weer voor een vraag had ik gedacht. Zelfs een kleuter had mijn opa kunnen vertellen dat dat het Kremlin was, het historische machtcentrum van Rusland. Maar ik had verkeerd gekeken, mijn opa had het grijze gebouw schuin achter het Kremlin bedoeld: “Het Kantoor”. Ik had er niets van begrepen, wat kon mij dat zielige grijze gebouw nou schelen? We hadden daar een tijdje gestaan ieder in onze eigen gedachten verzonken. Mijn grootvader had me een rode envelop gegeven, met sierlijke letters stond er Svetlane op geschreven. Ik wilde de envelop openen maar mijn opa hield me tegen. “Open de envelop pas als je er klaar voor bent, het zal je leven veranderen” . Ik was te verbaast geweest om te reageren.
Een week later stierf mijn opa, met de rode envelop nog altijd in mijn gedachten was ik naar het Rode Plein gegaan. Terwijl ik keek naar het onopvallende gebouw schuin achter het Kremlin opende ik de envelop:

“Het Kantoor” – P.J.A Putjanov

Ik weet niet precies hoe lang ik daar heb gestaan en hoevaak ik deze woorden heb gelezen. Hoe vaker ik het las, hoe vaker ik de brief en de envelop bekeek hoe minder ik begreep wat dit te betekenen had en waarom dit zo belangrijk was. Ik had op dat moment geen idee hoe zeer mijn opa gelijk had, mijn leven ging veranderen, mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn alleen maar door deze simpele vier woorden.
Nu twee jaar later, loop ik voor de zoveelste keer richting “Het Kantoor”, opweg naar misschien wel mijn grootste opdracht tot nu toe. Ik kruip iets verder in mijn zwarte bontjas en steek het Rode Plein over, midden op het plein blijf ik zoals altijd even staan.
“Svetlane!” ik schrik op uit mijn gedachten van een stem die mijn naam roept, het is Putjanov, ik heb zeker niet snel genoeg gelopen, geschrokken loop ik zijn richting op. “Wat dacht je? We hebben heel de dag de tijd?” Putjanov kijkt me kwaad aan, mijn hart bonkt in mijn keel ik mompel een verontschuldiging en loop snel achter hem aan “Het Kantoor” in. We lopen naar de blauwe kamer, Putjanov pakt iets van het bureau en kijkt me aan. “Hier” zegt hij, terwijl hij me een rode envelop overhandigt “dit bevat alle informatie.” Ik durf niks te zeggen, Putjanov is niet in een goede bui en ik heb geen zin om de volle laag te kruigen. Hij kijkt me strak aan, zijn grijze ogen staan ernstig “Ik heb vertrouwen in je Svetlane, stel me niet teleur”. Terwijl hij het kamertje uitloopt bekijk ik de envelop. Met sierlijke letters staat er op geschreven: Nachtbrakers.


Warning: spl_autoload(): open_basedir restriction in effect. File(geoiphits.class.php) is not within the allowed path(s): (/home/udg/:/tmp:/var/tmp:/usr/local/lib/php/:/usr/local/php55/lib/php/:/usr/local/php52/lib/php/) in /home/udg/domains/undergroundharderwijk.nl/public_html/wp-content/plugins/mailchimp-widget/mailchimp-widget.php on line 37