De avonturen van Svetlane deel 2

12-12-2012

De klok slaat acht uur, ik schrik op uit mijn gedachten en kijk naar buiten. Het is aarde donker en sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden. Voor de zoveelste keer lees ik de brief uit de rode Nachtbrakers envelop:

J.G.A Tiekinski
Nachtbrakers Nieuwjaarsnacht
From Russia With Love

Op welke manier ik de simpele woorden ook lees, ik kom er niet uit. Google maakt het alleen maar onduidelijker. Nachtbrakers is namelijk een festival in Harderwijk, een kleine stad in Nederland. Hoe kan dat in hemelsnaam zo belangrijk zijn? Ik sta op en begin gefrustreerd heen en weer te lopen. Het maakt me kwaad dat ik het niet begrijp. Voor het raam blijf ik stil staan, ik staar naar de sneeuwvlokken die maar blijven komen. Wie is J.G.A Tiekinski?  Wat  is hij van plan? Wanneer? Waar? Hoe? De vragen spoken door mijn hoofd. Terwijl ik daar voor het raam sta na te denken wordt er op de deur van de blauwe kamer geklopt, het is Putjanov. Ik draai me niet om maar blijf naar buiten kijken, ik voel dat hij schuin achter me komt staan en een hand op mijn schouders legt. “Svetlane, waarom ga je niet naar huis, het is al laat je zit hier al de hele dag en van al dat piekeren wordt het niet beter! Slaap er een nachtje over, het licht komt vanzelf”. Ik zucht diep en loop richting het bureau, hij heeft gelijk, ik kan niet verwachten dat ik in een dag alles begrijp. Ik pak m’n jas van de stoel, zeg Putjanov gedag en loop de deur uit.
Buiten is het ijzig koud, ik trek mijn muts iets verder over m’n hoofd om te voorkomen dat m’n haar alle kanten op waait. Terwijl allerlei mogelijke senario’s door m’n hoofd spoken, de een nog minder voor de hand liggend dan de ander, loop ik zo snel als ik kan naar huis.

De volgende ochtend is Moskou verandert in een sprookjesachtige witte wereld. Ik loop naar beneden, mijn moeder heeft een briefje voor me achter gelaten met als bericht dat ze naar oma zijn, dat ze vanavond laat pas terug zijn en dat er post voor me is. Er is inderdaad post voor me, een rode envelop ligt naast mijn bord. De adrenaline stroomt door m’n lijf en met trillende vingers open ik de envelop. Er zit een uitnodiging in voor een karaoke avond in Bar Kvatira 44. Het is vandaag 12-12-12 en dat is ook de datum die op het affiche staat. Ik heb gelijk geen honger meer en een zenuwachtig gevoel bekruipt me. Ik moet erheen, ik heb geen idee waarom maar iets zegt me dat het me verder gaat helpen.

Ik ga rond 9 uur naar Bar Kvatira 44, het is een typische Russische bar, meestal overvol en al helemaal met karaoke avonden. Ik neem plaats aan de bar en laat een blik door de kroeg gaan. Op het eerste gezicht zie ik niks bijzonders, dronken mannen en vrouwen die met elkaar kletsen onder het genot van een glas vodka. Ik blijf hangen bij een knappe man die recht tegenover mij aan de bar zit. Hij valt uit de toon met z’n zwarte pak en z’n wiskey. Terwijl ik mijn jas uittrek bestudeer ik hem. Hij kijkt geconcentreerd naar zijn telefoon terwijl hij af en toe een slokje neemt van zijn Jameson. Zodra de barvrouw naar me toe komt bestel ik twee vodka met ijs. “Een voor de man tegenover mij”, ze kijkt niet eens verbaast, meer verheugd dat ze een excuus heeft om hem aan te spreken. “Moet ik zeggen dat het van jou is?” “Nee.” Antwoord ik. Terwijl ik zogenaamd de menukaart bestudeer kijk ik zijn richting op, hij kijkt schichtig om zich heen om te zien van wie hij dit drankje heeft. Hij ruikt eraan en zet het dan een eindje van zich vandaan. De reactie die ik had gehoopt. Ik sta op en loop op hem af, “Bar Kvatira 44 en geen vodka drinken is niet echt een gewoonlijke situatie, of  je moet voor de karaoke komen…”  Oke, ik heb wel eens betere openingszinnen gehad maar het werkt. De man draait zich naar me om, hij heeft mooie ogen, een beetje groenig. Hij bekijkt me zogenaamd onopvallend en glimlacht. “Wat doet een mooie jonge vrouw als jij alleen in een kroeg?” vraagt hij, hij heeft een donkere, zachte stem als van een schoolmeester die vriendelijk zijn leerlingen voorleest. “Wie zegt dat ik alleen ben?”. Hij lacht en haalt zijn hand door zijn donker bruine haar. “Wees niet bang” zeg ik terwijl ik weg loop “er zit niks in je vodka”.
Pas als ik in de dames toilet ben kan ik me weer ontspannen, het was dan misschien niet mijn beste gesprek maar de buit mag er wezen. Een portemonnee, een agenda, treinkaartje, 20 roebel en het beste van allemaal twee paspoorten. Ik hou ze onder het zwakke licht van de toiletspiegel om te zien welke echt is. Ik voel een golf van opwinding in me opkomen. Het is hem, ik heb hem gevonden. Meneer J.G.A Tiekink in eigen persoon, zit hier aan de bar! Mijn hart klopt als een razende terwijl ik terug loop naar de bar. Gelukkig hij zit er nog, zijn lange  zwarte bontjas hangt over de barkruk, snel stop ik zijn spullen terug in een van de zakken pak mijn eigen jas en loop richting de uitgang. Ik kijk nog even om en zie dat hij ook richting de uitgang loopt met een telefoon aan zijn oor. Snel loop ik naar buiten en verstop me achter het welkomsbord, ik hou gespannen mijn adem in, mijn hart bonkt zo hard dat ik bang ben dat hij het zou kunnen horen. Ik hoor dat de deur open gaat, “zoek uit wie ze is” zegt een stem, het is Tiekinski, “haar naam is Svetlane.”


Warning: spl_autoload(): open_basedir restriction in effect. File(geoiphits.class.php) is not within the allowed path(s): (/home/udg/:/tmp:/var/tmp:/usr/local/lib/php/:/usr/local/php55/lib/php/:/usr/local/php52/lib/php/) in /home/udg/domains/undergroundharderwijk.nl/public_html/wp-content/plugins/mailchimp-widget/mailchimp-widget.php on line 37