Svetlane 3

30-12-2012

Mijn hart bonkt in mijn keel. Wat moet ik doen? Terug naar huis, m’n bed in, rustig nadenken en morgen verder gaan of de achtervolging in zetten? Ik twijfel geen moment en kom voorzichtig achter het welkomsbord vandaan. Tiekinksi verdwijnt net de hoek om als ik het op een lopen zet. Ik probeer zo min mogelijk geluid te maken maar de knerpende sneeuw onder mijn schoenen maakt het me moeilijk. Ik kom aan bij een donkere steeg, ik zie geen hand voor ogen. Tiekinski ging hierin, ik loop langs de muur de steeg in. Ik hou mijn adem in, bang dat hij het kan horen. Ineens hoor in voetstappen van achter me. Geschokt blijf ik doodstil staan. Ik durf niet te kijken waar de voetstappen vandaag komen. Geen idee hoe lang in daar tegen de muur gedrukt heb gestaan. Mijn tenen zijn gevoelloos geworden van de kou en ik kan ondertussen mijn adem niet meer inhouden. “Best lastig nog, ongezien iemand achtervolgen, of niet, Svetlane?” Mijn adem stokt in m’n keel en ik draai me met een ruk om. Aan het begin van de steeg staat een gedaante, precies in het zwakke licht van de lantaarnpaal. Het is een vrouw, haar steile blonde haar valt netjes over haar schouders, het steekt licht af bij haar donkerblauwe mantel. Om haar nek heeft ze een sjaal van konijnenbont. Ik loop haar richting op omdat ik niet weet wat ik anders moet doen. Zodra ik ongeveer een meter van haar vandaan blijf staan steekt ze haar hand met leren handschoen naar me uit. Haar donkerrode lippen vormen een lach maar haar donkere ogen kijken me strak aan. Voorzichtig kom ik naar voren en pak aarzelend haar hand. “Aangenaam Catherina Peterski”, ze laat mijn hand los en bekijkt me van top tot teen. “Tiekinski houdt niet zo van mensen die zich met zijn zaken bemoeien, ga naar huis Svetlane, en hou je voortaan bezig met die democratische acties van je.” “Wie ben jij?”. “Als het goed is,” zegt Catherina, “heb ik me zojuist voorgesteld.” Ik weet even niet goed wat ik moet doen, mijn gedachten gaan als een razende. “Ik zal je ook even voorstellen aan mijn assistent.” Ze draait zich half om en roept: “James kom eens hier.” Een lange man met een keurige midden scheiding komt onze kant op, hij maakt een nerveuze indruk en kijkt nauwelijks weg van de grond. “Svetlane dit is James, James dit is onze Russische spionne Svetlane, die zich vanaf nu vergeet wie Tiekinkski is. Je wilt toch geen problemen liefje?” Ze kijkt me dreigend aan. Ik moet toegeven dat ik me door deze vrouw die minstens een kop kleiner is gek laat maken. “Het is al laat, laten we gaan slapen en het hier vooral niet meer over hebben, of niet dan Svetlane?” Ze komt mijn kant op, ik wil een stap naar achter doen maar ze grijpt mijn arm stevig beet.  Met haar andere hand drukt ze een beretta 418 tegen m’n slaap. “Het zou zo zonde zijn van je mooie gezichtje Svetlane, wees een verstandige meid en ga naar huis.” Ze lach zachtjes in zichzelf en doet weer een stap achteruit. “Kom James, we gaan.” Zegt Catherina terwijl zei de steeg in loopt. James kijkt me aan, in zijn ogen is angst te lezen. Hij loopt snel achter Catherina aan maar blijft net een seconde voor mij staan en geeft me iets. Het is een rode envelop. Ik kijk hem verbaast na, hij en Catherina zijn alweer verdwenen in de duisternis. Ik bekijk de envelop, het is net zo een rode als de envelop waar Nachtbrakers op geschreven stond en die met de uitnodiging voor de karaoke avond. Ik open de envelop, er zitten twee tickets in. Één voor een oud & nieuw preparty op de Vischmarkt in Harderwijk en één voor Nachtbrakers Nieuwsjaarsnacht. Ik bekijk de tickets zorgvuldig. Op de achterkant van het Nachtbrakersticket staat in kleine letter iets geschreven:

Svetlane, kom 31-12 naar de Vischmarkt, om 9 uur zal ik onder de poort staan. James

Wie is deze James? Aan welke kant staat hij precies? Moet ik er heen? Hoe kom ik er? Het idee om naar Nederland te gaan is natuurlijk belachelijk maar wel de enige optie. Iets zegt me dat James te vertrouwen is, hij is degene met de rode enveloppen, hij heeft me naar Tiekinski gebracht. Het kan natuurlijk allemaal een val zijn maar ik moet erheen! Zo snel als ik kan loop ik naar huis. Het is intussen weer begonnen met sneeuwen en ik kom compleet doorweekt thuis aan. Ik bestel een vliegticket naar Nederland en pak wat spullen in. Met een diepe zucht plof ik op m’n bed neer. Ik probeer alles even op een rijtje te krijgen. Tiekinski is iets van plan en het heeft ongetwijfeld met dat nieuwsjaarsfeest van Nachtbrakers te maken. Hopelijk wil James dat ik naar de preparty op de Vischmarkt kom omdat hij me wil vertellen wàt Tiekinski van plan is. Ik sta op en loop naar mijn geheime kast, in een zilveren kistje ligt mijn Walther P38. Ik laat hem liever veilig in dat kistje liggen maar ik heb zo het gevoel dat ik hem nodig ga hebben. Ik check nog even of ik al mijn spullen heb en zet een wekker, ik kan nog precies 4 uur slapen voordat ik naar het vliegveld moet. Voordat ik mijn ogen sluit bel ik Putjanov. “Svetlane is er iets aan de hand?” vraagt hij geschrokken, het was me inderdaad even ontgaan dat het al half 3 in de nacht was en dat normale mensen dan slapen. “Sorry Putjanov dat ik je wakker bel maar ik wilde even zeggen dat ik morgen naar Nederland vlieg.” “Nederland?” “Een nieuwe rode envelop leid me daar heen, ik weet dat het misschien onverstandig is maar we hebben geen keus.” Er valt even een stilte, Putjanov slaakt een zucht “Oke, wees voorzichtig meid, ik vertrouw je en hou me op de hoogte.” Ik hang op en knip het licht uit. Ik heb nog geen idee wat Nederland me gaat brengen maar wat ik wel weet is dat het een avontuur gaat worden. Zo kom je nog eens ergens.

Het is 31-12-12, de hele stad is in rep en roer om nog wat laatste Nieuwjaars inkopen te doen. Harderwijk is een schattig klein stadje met twee pleinen. De Markt en de Vischmarkt. Op de Vischmarkt wordt hard gewerkt aan de voorbereiding voor het feest van vanavond. De tijd gaat ontzettend langzaam, ik merk dat ik zenuwachtig ben voor wat gaat komen.

Nadat ik ergens heb gegeten is dan eindelijk tijd. Het plein stroomt al vol met mensen, ik sluit aan in de rij voor de ticketcontrole. Een vriendelijk meisje scheurt mijn kaartje en zegt iets wat ik niet versta. Waarschijnlijk wenst ze me een fijne avond. Ik loop richting de poort. Daar staat hij, James. Hij draagt een zwart pak. Ik zie nu pas hoe knap hij eigenlijk is, zijn felblauwe ogen vinden me tussen de feestende mensen. Hij draait zich om en loop de poort uit richting de boulevard, ik loop hem achterna. Na een stukje lopen blijft hij staan en wacht tot ik naast hem kom staan. “Tiekinski gaat een aanslag plegen, tijdens Nachtbrakers. In een grote zilveren disco bol die in het midden boven de dansvloer hangt zit een bom, genoeg om honderden mensen mee te vermoorden.”  “Waar?” “Bouw en Infrapark” Ik heb geen idee waar het is maar het zal wel een loods zijn net buiten de stad. “Wanneer?” vraag ik aan James. “Half 3 vannacht.” Ik sluit m’n ogen en probeer koortsachtig een plan te verzinnen maar het ene idee klinkt nog belachelijker dan het andere. “Wat moeten we doen?” zeg ik terwijl ik James aankijk. Hij zucht en draait zich naar me toe, pakt me bij m’n schouders haalt diep adem en zegt: “We moeten ze tegenhouden Svetlane, Catherina en Tiekinski zijn een ijzersterk koppel, er staat veel op het spel maar we hebben geen keus.” Ik knik. We moeten erheen en ze tegenhouden. “Kunnen we nu al gaan?” “Nee absoluut niet, “ zegt James fel, “Het begint pas om kwart voor 1 en we moeten er zijn wanneer het al druk is, wij mogen niet opvallen maar zij al helemaal niet, ze zullen ons gelijk afmaken wanneer ze ons nu zouden tegenkomen om van ons af te zijn. We moeten op het laatste moment binnenvallen, de stroom uitschakelen en de afstandsbediening waarmee Tiekinski de bom kan laten ontploffen afpakken.” Het klinkt als een plan, een compleet onmogelijk plan maar wel het enige plan dat er is. We moeten er maar het beste van maken.  “Dus nu kunnen we even champagne drinken op het nieuwe jaar?” James schiet in de lach, “ja dat kunnen we zeker.” Ik haal nog even diep adem en loop dan samen met James de feestende mensenmassa in.


Warning: spl_autoload(): open_basedir restriction in effect. File(geoiphits.class.php) is not within the allowed path(s): (/home/udg/:/tmp:/var/tmp:/usr/local/lib/php/:/usr/local/php55/lib/php/:/usr/local/php52/lib/php/) in /home/udg/domains/undergroundharderwijk.nl/public_html/wp-content/plugins/mailchimp-widget/mailchimp-widget.php on line 37