Svetlane 4, de ontknoping

16-01-2013

James vertelt me dat hij een paar weken geleden in aanraking kwam met Catherina en Tiekinski. Hij had ze horen praten in een kroeg, ze spraken over Nachtbrakers. Natuurlijk had hij geen idee gehad waar ze het over hadden maar nieuwsgierig was hij wel. “Ik was zo bezig met hun verhaal dat ik helemaal vergat dat zij niet door mochten hebben dat ik meeluisterde!” Ze hadden hem meegenomen en gevraagd wie hij was en waarom hij hen stond af te luister. “Ik had 2 seconden om iets te bedenken, dus zei ik dat ik ook van plan was een aanslag te plegen op Nachtbrakers. Ik had natuurlijk geen idee waar ik het over had! Maar wat moest ik dan?” Natuurlijk geloofde ze hem niet meteen maar James kan erg overtuigend zijn. Ze hadden hem in vertrouwen genomen, wat moesten ze anders? Hij wist al veel te veel. James had Putjanov ingelicht en zo was het balletje gaan rollen. “Ik wist al heel lang wie je was, mijn vader en grootvader hebben nog met jouw opa gewerkt, daarom wist ik dat het goed zat!” Ik luisterde aandachtig naar zijn verhaal, terwijl ik ondertussen om me heen bleef kijken. Ineens verstijf ik, aan de andere kant van het plein staat een vrouw met stijl blond haar: Catherina Peterski. Ik trek James mee en duik zo snel als ik kan achter een groep jongens die vrolijk bij de biertap staan. James heeft Catherina nu ook opgemerkt. Ze loopt een beetje heen en weer en kijkt zoekend om zich heen. Wie zou ze zoeken? Waarom is ze hier? Ik kan net niet genoeg zien vanuit onze schuilplaats om haar te blijven volgen en ineens is ze verdwenen. We komen iets vanachter de groep jongens vandaan om te kijken waar ze is gebleven. Het maakt me zenuwachtig dat ik haar niet kan zien maar wel weet dat ze hier is. Ik ben eigenlijk nog banger voor Catherina dan voor Tiekinski. “James, waar is ze gebleven? Als zij er is, dan kan Tiekinski niet ver weg zijn!” “Inderdaad Svetlane”, zegt een scherpe stem van achter ons. Met een ruk draai ik me om, daar staat ze Catherina Peterski. “Wat een toeval, dat jullie hier ook zijn, samen. Ik had Tiekinski al gewaarschuwd, die Engelsman is niet te vertrouwen. Maar luistert er ooit iemand naar mij? NEE!” Ze komt op me afgelopen, ik wil een stap naar achter doen maar ze grijpt mijn arm vast. “Bekend scenario, niet dan Svetlane? Had ik jou niet gewaarschuwd dat je, je met je eigen zaken moet bemoeien. Maar ja er luistert nu eenmaal niemand naar mij! En wat krijgen we daarvan lieverd, problemen. Juist, en willen wij problemen? Nee, nee en nog eens nee” Mijn ogen schieten naar beneden, haar jurk is iets omhoog geschoven en ik zie de Baretta 418 met een zwart lint om haar bovenbeen zitten. “Een nieuw jaar met nieuwe kansen Svetlane, dus ik geef je nog een kans, ga naar huis, naar je familie en laat ons met rust. En jij James,” ze draait zich met haar gezicht naar James toe “vuile leugenaar, jij gaat nu met mij mee, ik heb je nodig, al zou ik het liefst je nek omdraaien!” James zegt niks maar seint dat ik weg moet lopen, zijn lippen vormen een woord waar ik “ijsbaan” uit opmaak. Catherina blijft me strak aankijken terwijl ik eerst een stukje achteruit loop en na 10 meter het op een lopen zet. Ijsbaan, ijsbaan, wat als ik het verkeerd begrepen heb? Wat als alles fout gaat? Ik probeer mijn ademhaling weer iets rustiger te krijgen, pak een glas champagne aan van een jongen in een zilver glitterpak en loop het plein af. Gelukkig weet ik nog van mijn tochtje door de stad van die middag waar de ijsbaan is en zo snel als ik kan loop ik door de verlaten straten van Harderwijk. Het is hier gelukkig een stuk minder koud dan in Moskou, maar toch ben ik blij met mijn bontmuts!
Geen idee hoe lang ik bij de ijsbaan heb staan wachten, maar tegen de tijd dat James aankwam rennen was ik helemaal doorweekt van de regen. “James, wat..” “Geen tijd voor vragen Svetlane, we moeten rennen, met veel moeite heb ik Catherina weten af te schudden maar we hebben nog maar een uur om ze tegen te houden!” Een uur, mijn hersenen werken als een razende, dat moet best haalbaar zijn. “Of we het halen is de vraag, Catherina heeft alles van me afgepakt, de enige manier hoe we er kunnen komen is lopend!” Ik zucht, lopen, precies waar ik zin in had. “Goed, “ zeg ik “waar wachten we nog op? Rennen!”

Van mezelf kan ik wel zeggen dat ik best een goede conditie heb, of ik het van James kan zeggen is nog maar de vraag. “James we moeten opschieten! We hebben niet veel tijd!” Ik probeer de ergernis in mijn stem te verbergen. Het is best een eind en ik kan niet zeggen hoe dankbaar ik ben dat ik gewoon mijn gympen aan heb en geen hakken op iets in die richting. Mijn hart gaat als een gek tekeer en niet van het rennen, maar van de adrenaline. Ik heb nog geen idee hoe dit gaat aflopen, wat ik wel weet is dat de tijd tikt, dat er nu honderden jongeren dansen onder een enorme discobol die ze met een klein klikje op een afstandbediening een iets minder fijne avond kan bezorgen. “Het was jouw idee om zo laat mogelijk te gaan, “ roep ik naar James die 5 meter achter me loop, “dus niet zeuren en doorlopen!” Ik slaak een zucht van verlichting, we zijn bijna bij de fietsbrug, daar moeten we links en dan zijn we er bijna. Ik ren de brug op en negeer de zeurende pijn in mijn kuiten. Boven op de brug blijf ik even staan om op James te wachten. Ik staar de duisternis in, de weg is compleet verlaten en als ik goed luister hoor ik de bass van het feest al dreunen. James komt naast me staan en slaat een arm om me heen. “Daar gaan we Svetlane, er is geen weg meer terug.” Ik glimlach en adem even diep in. “Ja, we gaan dit doen.” En samen rennen we richting het Bouw & Infra park.
We lopen door de hekken die waarschijnlijk bedoeld waren om de rij in bedwang te houden. Onze tickets worden gecontroleerd door een aardige man die ons een fijne avond wenst. Ik glimlach bij het zien van al die vrolijke mensen met bontmutsen die helemaal uit hun dak gaan maar mijn glimlach verdwijnt bij het zien van de grote zilveren discobal die boven de dansvloer hangt. “We moeten naar boven,” zeg ik “naar de regelkamer, de elektriciteit moet worden uitgeschakeld, jij neemt links en ik neem rechts.”
Zonder dat ik gezien wordt kom ik veilig boven, ik zou bijna in de lach schieten van het nagemaakte Red Light District, toch best ironisch dat het thema From Russia With Love is.. Vanaf hier kan ik de hele zaal zien. Het is echt enorm en er zijn enorm veel mensen! Ik begin te lopen, hier zou ergens een elektriciteitskast moeten zijn waarmee ik de stroom uit kan schakelen. Maar hier zouden Catherina en Tiekinski ook ergens moeten zijn.. “SVETLANE HELP!” James! Ik begin te lopen in de richting van het geluid. Ik hoor stemmen, Catherina, Tiekinski en James. Ze praten te zacht om het te kunnen verstaan. Ik probeer zo geluidloos mogelijk hun kant op te gaan. Dan zie ik ze, James zit vastgebonden op de grond, hij probeert wanhopig los te komen. Het stuk stof in zijn mond voorkomt dat hij teveel geluid kan produceren. Catherina staat er lachend bij en ook Tiekinski lijkt tevreden. Wat moet ik doen? Ik probeer wanhopig iets te bedenken, uit paniek loop ik naar achteren kijk ik niet uit en loop ik tegen een schoonmaakkarretje op. Het maakt een enorm geluid en Catherina en Tiekinski draaien zich met een ruk om. Ik bedenk me geen moment en zet het op een lopen. Tiekinski komt achter me aan. Ik hoor hem angstig dichtbij komen maar ik durf niet om te kijken. Ik heb geen idee waar ik heen loop, het is hier veel groter dan ik dacht en al snel ben ik in het nauw gedreven. “Wat wilde je doen Svetlane? Wat wilde je tegen mij beginnen?” Hij heeft de afstandbediening in zijn linkerhand en gooit hem nonchalant steeds een stukje omhoog en vangt hem op. “Ik hoef alleen maar op de knop te drukken en jij hoeft alleen maar hier te blijven en dan is er niks aan de hand!” Hij lacht om zijn eigen opmerking, er loopt  een rilling over mijn rug. In mijn hoofd loop ik de stappen na die ik bij zelfverdediging heb geleerd en met een snelle beweging grijp ik met mijn linker hand de afstandbediening en geef ik met mijn rechter vuist een korte hoek stoot op Tiekinski’s kaak. Hard genoeg om hem even van zijn stuk te brengen zodat ik de tijd heb om hem vast te binden en ervandoor te gaan. Ik schiet de hoek om richting de zaal en krijg een enorme klap op mijn hoofd, ik raak uit balans en val op de grond, Catherina staat boven me met in haar hand de dweilstok van het schoonmaakkarretje. Ik probeer op te staan maar ze zet haar voet op m’n buik. “Jij gaat helemaal nergens heen meisje.” Ze klinkt triomfantelijk, ze knielt naast me neer en drukt haar pistool tegen m’n slaap. “En nu Svetlane, geef jij die afstandbediening aan mij.” “Nooit!” “Wat wilde je doen? Je staat onder schot, ik hoef alleen maar de trekker over te halen en je gaat eraan.” “En ik hoef alleen maar de afstandbediening de menigte in te gooien en je plannetje mislukt!” “Dus jij gaat moeilijk doen? Prima!” Catherina probeert de afstandbediening van me af te pakken maar ik ben sneller, ik draai me op m’n buik, sla haar van me af en sta op. We staan tegenover elkaar, haar arm is gestrekt in mijn richting, de Baretta 418 op mij gericht. Ik probeer niet in paniek te raken. Het is duidelijk dat Catherina hier meer ervaring in heeft dan ik, ze zorgt ervoor dat ik naar achter moet lopen, zodra ik tegen de muur opbots weet ik dat het te laat is. Ze geeft me een stomp in m’n maag en ik krimp ineen, dat is haar kans om de afstandbediening te pakken. Ik vloek en probeer naar haar uit te halen maar dit keer is zij sneller. “Nu heb ik de afstandbediening en ga jij eraan, gelukkig nieuwjaar Svetlane.” Ik sluit mijn ogen, ik kan er niks meer aan doen. We hebben ons best gedaan, allemaal voor niks. Ineens klinkt er een enorme knal, ik open direct mijn ogen, het is aarde donker. James! Hij heeft de elektriciteit uitgeschakeld! Ik hoor Catherina vloeken en wanhopig op de afstandbediening drukken. “Svetlane! Ik ben hier!” Ik slaak een zucht van verlichting en pak zo snel als ik kan Catherina beet. Samen met James bind ik haar armen aan elkaar en breng haar naar Tiekinski. “James, jij blijft hier met die twee, dan schakel ik de stroom weer in!” Ik haal snel de batterijen uit de afstandbediening voordat het fout kan gaan. James pakt de pistolen van Catherina en Tiekinski af. Zo snel ik kan loop ik naar de elektriciteitskast. Ondertussen wordt de feestende massa kalmerend toegesproken. Met een klik krijg ik de stroom weer aan de praat, iedereen juicht. Het is gelukt, het is gewoon gelukt! Het feest gaat door alsof het nooit gestopt is en de mannen van het licht en geluid discussiëren met elkaar wat er in godsnaam zo net gebeurde. Ik bel Putjanov om te vertellen dat alles goed is, na 5 minuten komen er twee Nederlandse agenten die Catherina en Tiekinksi meenemen. James en ik kijken ze tevreden na. “Hey Catherina, “ roep ik “Gelukkig Nieuwjaar!”

Bij de bar haal ik twee biertjes in plastic bekertjes. Ik geef er een aan James en neem een slok. Gatver, wat is bier toch vies, hoe kunnen ze dat hier drinken? “Weet je waar ik zin in heb?” “Nou?” “Om even lekker te dansen! Kom!” Ik trek James mee richting de kuil. Midden onder de grote discobol blijf ik stil staan. We kijken elkaar lachend aan en roepen tegelijk: “FROM RUSSIA WITH LOVE!”


Warning: spl_autoload(): open_basedir restriction in effect. File(geoiphits.class.php) is not within the allowed path(s): (/home/udg/:/tmp:/var/tmp:/usr/local/lib/php/:/usr/local/php55/lib/php/:/usr/local/php52/lib/php/) in /home/udg/domains/undergroundharderwijk.nl/public_html/wp-content/plugins/mailchimp-widget/mailchimp-widget.php on line 37